Najczęściej można zaobserwować podania wykonywane zewnętrzną częścią stopy. Jeżeli z odpowiednią precyzją uderzy się piłkę, to poleci ona we właściwe miejsce. Podanie to wykorzystuje się wtedy, kiedy chce się posłać futbolówkę na niewielkie odległości. Podanie to ma tę wadę, że trzeba się do niego przygotować. Trwa to niewiele, jednak te ułamki sekund potrzebne na oddanie strzału są bardzo ważne, kiedy znajdujemy się w polu karnym przeciwnika. Wtedy lepiej jest wykorzystywać podania zewnętrzną częścią stopy, które nie wymaga zatrzymywania się. Trzeba też pamiętać o tym, że trudniej jest przyjąć piłkę podaną przy wykorzystaniu zewnętrznej części stopy niż piłkę uderzoną wewnętrzną częścią stopy.

Jeżeli chcemy kopnąć piłkę na znaczne odległości, to najlepsze jest podanie z podbicia. Wykonuje się je górną częścią stopy. Piłkę uderza się poniżej jej połowy, dzięki czemu poszybuje ona w górę. Kiedy na dużą odległość podamy piłkę po ziemi, to jest bardzo duże prawdopodobieństwo, że przeciwnik ją przechwyci.

Podczas przeprowadzania akcji po tej stronie boiska, po której biegnie napastnik z piłką, znajduje się wielu zawodników z przeciwnej drużyny. Natomiast druga strona jest pusta lub znajduje się tylko jeden obrońca kryjący kolegę z naszego zespołu. Jeżeli tylko wyjdzie on na dogodną pozycję, to warto mu podać piłkę z lewej strony boiska do prawej lub odwrotnie. Takie zagranie nazywa się przerzuceniem gry.

Wyróżniamy także dwa przeciwne typy podania. Pierwszym jest podanie do przodu. Powoduje ono przesunięcie akcji bliżej bramki przeciwnika. Natomiast podanie do tyłu wykonuje się w dwóch przypadkach. Jednym z nich jest sytuacja, gdy nie ma jak przedostać się przez obronę przeciwnika. Wtedy wycofuje się piłkę i zaczyna atak od nowa, szukając słabszych miejsc w obronie. Drugi przypadek wykorzystania podania do tyłu ma miejsce wtedy, gdy piłkę mają nasi obrońcy i nie ma sensu posyłać jej do przodu. Przed takim zagraniem należy upewnić się, czy nie ma żadnego zagrożenia ze strony przeciwnika. Piłkę należy podać dokładnie, ale zdecydowanie. Nie może poruszać się zbyt wolno, gdyż wtedy przeciwnik może dobiec i ją przechwycić. Przy podaniu do bramkarza trzeba być bardzo ostrożnym, aby nie strzelić bramki samobójczej.

Innym popularnym typem podania jest dośrodkowanie. Wykonuje je się z bocznej strony boiska, najczęściej na wysokości pola karnego. Dośrodkowuje się często z rzutu rożnego. Jeżeli dośrodkowuje się z niewielkiej odległości od linii końcowej boiska, to napastnik przyjmujący piłkę może od razu strzelić gola, a jeżeli dośrodkowanie jest z dala od końca boiska, to napastnik najpierw musi przyjąć piłkę, potem się obrócić i dopiero wtedy może strzelić gola.

Aby efektownie wykorzystywać stałe fragmenty gry, należy nieustannie je trenować. Na treningach ćwiczy się wykonywanie rzutów wolnych z wielu miejsc na boisku. Jest to dosyć czasochłonne, jednak pozwala na przygotowanie się do każdej sytuacji na boisku w trakcie gry. Należy pamiętać także o tym, że każdy zawodnik musi umieć poradzić sobie z wykorzystaniem stałego elementu gry, a nie tylko wybrani gracze z drużyny, dlatego nikt nie może sobie odpuścić ciągłego doskonalenia się w tej dziedzinie.

W przypadku rzutu wolnego wszystko zależy od tego, skąd jest on wykonywany. Czasami oczywiste jest samo podanie piłki, innym razem sytuacja jest trudna do ocenienia i to, czy komuś podać, czy oddać strzał na bramkę przeciwnika, zależy od wykonującego rzut wolny oraz od przyjętej przez drużynę taktyki, są też takie przypadki, kiedy nieoddanie strzału byłoby zmarnowaniem okazji. Przy rzucie wolnym drużyna przeciwnika najprawdopodobniej wystawi tak zwany murek, czyli rząd piłkarzy zasłaniających światło bramki. Dzięki temu prawdopodobieństwo strzelenia gola jest mniejsze. Czasami też murek ma swoje wady, może być na przykład dziurawy, można wtedy wykorzystać ten fakt.

Kibice bardzo lubią rzuty karne, lubią je także zawodnicy je wykonujący, ale nie można tego samego powiedzieć o bramkarzach. Rzut karny jest to strzał oddawany z punktu karnego, który znajduje się na wysokości środka bramki i jest od niej oddalony o jedenaście metrów. Tutaj także bardzo ważny jest trening, który może z każdego piłkarza uczynić mistrza rzutów karnych. Czasem jednak i mistrzowie nie wytrzymują presji i nie strzelają goli z karnego, jest tak często podczas bardzo ważnych meczów, gdzie w danym zawodniku pokładane są wielkie nadzieje.

Osoba wykonująca rzut karny powinna zdecydować się, w które miejsce będzie strzelać. Jeżeli ta decyzja będzie podejmowana w ostatniej chwili, to bardzo łatwo jest o popełnienie błędu. Tylko mistrzowie mogą pozwolić sobie na obserwowanie bramkarza do ostatniej chwili i wyczucie strony, w którą się on rzuci, a na podstawie tego na wybranie kierunku lotu piłki. Trzeba także pamiętać, aby nie zdradzać sobą tego, gdzie chcemy posłać futbolówkę.

Przyjrzyjmy się teraz pracy bramkarza podczas obrony rzutu karnego. Odległość piłki od bramki jest niewielka, a futbolówka będzie na pewno leciała z dużą szybkością. Dlatego też o tym, czy dany strzał będzie obroniony, przeważnie decydują ułamki sekund. Dobrzy bramkarze wyczuwają, gdzie strzelec chce kopnąć piłkę, i jeszcze przed oddaniem strzału rzucają się w daną stronę. Jeżeli zrobią to za wcześnie, to osoba oddająca strzał zmieni w ostatniej chwili kierunek piłki. Trzeba wspomnieć o tym, że każdy rzut karny jest dla bramkarza ogromnym wyzwaniem psychicznym, dlatego musi on zachowywać do końca zimną krew.

Strzał z podbicia jest wykorzystywany wtedy, kiedy piłka nie ma być podkręcona. Piłkę kopie się podbiciem, czyli górną częścią buta, tam, gdzie sznurówki. Jeżeli chodzi o wysokość, na jaką kopniemy futbolówkę, to jest ona uzależniona od pozycji ciała oddającego strzał: im bardziej stoi się pionowo, tym bliżej ziemi będzie przebiegał tor lotu, a im bardziej odchylimy się do tyłu, tym piłka wyżej poleci.

Znacznie częściej gole strzela się, wykorzystując wewnętrzną część stopy. Przy uderzeniu “bierna” noga jest skierowana ku celowi. Oddawanie takich strzałów ma tę zaletę, że piłka leci po zakrzywionym torze przypominającym łuk. Dzięki temu można zmylić bramkarza, któremu trudniej będzie obronić nasz strzał. Umożliwia to także oddawanie strzałów na bramkę wtedy, kiedy ze względu na nasze położenie trudno byłoby zdobyć gola bez podkręcania piłki. Istnieje także możliwość oddania podobnego strzału przy użyciu zewnętrznej części stopy. Bez odpowiedniego treningu strzały takie są słabsze, dlatego są rzadziej wykorzystywane.

Czasami jest tak, że chcemy oddać bardzo precyzyjny strzał, a nie zależy nam na dużej szybkości piłki. Wtedy najlepiej jest oddać strzał wewnętrzną częścią stopy, ale bez podkręcania. Piłkę trzeba wtedy uderzyć stopą, która jest równoległa do powierzchni boiska. Miejsce kontaktu stopy i futbolówki powinno znajdować się na środku piłki, dzięki czemu piłka nie poleci wysoko.

Jeżeli nie jesteśmy w stanie oddać żadnego z powyższych strzałów, to zawsze możemy strzelić “z czuba”, czyli uderzając palcami o piłkę. Zawsze trzeba starać się celować w sam środek piłki. Podstawową wadą takiego uderzenia jest nieprecyzyjność, dlatego też stosuje się go tylko w sytuacji ostatecznej – kiedy nie ma ani ułamka sekundy do stracenia (np. za moment odbierze ją obrońca). Jeżeli ktoś nie ma dobrych butów do gry w piłkę, tylko amatorsko gra w zwykłych tenisówkach, to strzały “z czuba” przeważnie są bardzo bolesne, bowiem palce stóp przyjmują bardzo duże uderzenia.

Podczas każdego strzału na bramkę przeciwnika ważne jest to, gdzie się patrzymy. Najpierw powinniśmy ocenić sytuację, to znaczy miejsce położenia bramki, pozycję bramkarza, obrońców. Trzeba to zrobić jak najszybciej, ponieważ wiele osób chciałoby nam odebrać futbolówkę. Następnie powinniśmy skupić się już na samej piłce i tylko na nią się patrzeć, i wtedy oddać strzał.

Za każdym razem powinniśmy bardzo dokładnie określić tor lotu piłki oraz jej szybkość. Pozwoli nam to na jak najlepsze ustawienie się do przyjęcia piłki w najbardziej odpowiednim do tego czasie. Jeżeli ktoś z przeciwników stoi na torze lotu piłki, to musimy wbiec przed tę osobę, co nieraz jest bardzo trudne z powodu braku czasu oraz z tego powodu, że ten przeciwnik cały czas nas obserwuje i – tak samo jak my – on chce przejąć piłkę. Jeżeli mamy przyjąć piłkę, to nie możemy spuścić z niej wzroku. Możemy tak tylko zrobić w jednej sytuacji, ale o tym za chwilę. Kolejną ważną zasadą jest rozluźnienie tej części ciała, którą chcemy przyjąć piłkę. Jeżeli tego nie zrobimy, to futbolówka odbije się od nas. Nawet w przypadku, gdy piłka odbije się na niewielkie odległości, przeciwnik ma bardzo duże szanse na jej przejęcie.

Przyjmując piłkę na klatkę piersiową musimy się bardzo dobrze ustawić. O ile bowiem możemy wystawić nogę w bok, to większe ruchy klatki piersiowej są niemożliwe. Kiedy piłka się na nas kieruje, musimy wciągnąć powietrze, a w momencie uderzenia je wypuszczać. Wtedy piłka będzie wolniej wytracała swoją prędkość, a nas to nie będzie bolało.

Najczęściej piłkę gasi się nogą. Jeżeli robimy to wewnętrzną częścią stopy, to jej przednia część powinna być odchylona na zewnątrz, natomiast w przypadku przyjęcia piłki zewnętrzną częścią stopy, to palce powinny być skierowane do wewnątrz. W tym drugim przypadku trzeba unieść nogę nad ziemię, inaczej bowiem piłka może przetoczyć się po naszej stopie i polecieć prosto pod nogi przeciwnika. No i oczywiście trzeba przyjmować piłkę z wyczuciem, aby jak najbardziej zamortyzować uderzenie, inaczej futbolówka odbije się od naszej stopy.

W przypadku piłek lecących nieco wyżej, których nie możemy przyjąć stopą, możemy użyć naszego uda. W tym celu należy je unieść mniej więcej tak, aby było ono równoległe do powierzchni boiska. W momencie zderzenia należy je opuszczać. Jeżeli zrobimy to w odpowiednim czasie, to piłka ładnie spadnie nam pod nogi.

Jeżeli piłka leci po ziemi, to bardzo dobrze przyjmuje ja się nakładką. Robi się to poprzez podniesienie przedniej części stopy i obniżenie pięty, dzięki czemu piłka wsuwa się między stopę a powierzchnię boiska oraz zatrzymuje się.

Dobrzy piłkarze mogą przyjąć piłkę podbiciem: jeżeli piłka spada z góry, to gasi się ją górną częścią stopy. Po zderzeniu cofa się nogę, która spada na boisko.

Piłka nożna stała się sportem olimpijskim już podczas drugich nowożytnych igrzysk olimpijskich, które odbyły się w Paryżu tuż przed początkiem dwudziestego wieku – w 1990 roku. Wtedy to mistrzem olimpijskim została Wielka Brytania, która po dzisiejszy dzień ma bardzo dobrą reprezentację piłkarską. Dopiero w 1996 roku podczas letnich igrzysk olimpijskich zaczęto grać w kobiecą piłkę nożną. Nie jest ona jednak tak samo popularna jak piłka nożna w wykonaniu mężczyzn.

Jeżeli chodzi o mistrzostwa świata w piłce nożnej, to pierwsze odbyły się w 1930 roku w Ameryce Południowej – w Urugwaju. Co ciekawe, pierwszymi mistrzami świata zostali gospodarze. Organizacją mistrzostw świata w piłce nożnej zajmuje się FIFA. Natomiast pierwsze mistrzostwa Europy miały miejsce w 1960 roku we Francji. Od tego czasu stale powiększa się ilość drużyn grających w finałach. Początkowo były to tylko cztery drużyny, później osiem, następnie szesnaście i tak jest do dziś. Od 2016 roku w finałach weźmie udział aż 24 drużyn. Spowoduje to wyrównanie szans, ale także zwiększenie liczby rozgrywanych meczów.

Nad przebiegiem i organizacją mistrzostw Europy w piłce nożnej czuwa UEFA. Oprócz mistrzostw Europy organizowanych jest jeszcze pięć innych mistrzostw obejmujących swoim zasięgiem jakiś kontynent. Dzięki temu wszędzie, oczywiście oprócz Antarktydy, odbywają się mistrzostwa kontynentalne. U nas najczęściej mówi się o mistrzostwach Europy, natomiast rzadziej o Copa America Ameryki Południowej czy o Złotym Pucharze Ameryki Północnej. Natomiast o Pucharze Azji, afrykańskim PNA oraz o PNO obejmującym swym zasięgiem Australię i Oceanię słyszy się w Polsce niezwykle rzadko, media bowiem informują tylko o tym, jaka drużyna została mistrzem danego kontynentu.

Oprócz zawodów międzynarodowych, w których biorą udział piłkarskie reprezentacje różnych krajów, organizowane są zawody, w których między sobą rywalizują poszczególne kluby piłkarskie. Zawody takie można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą kategorię stanowią zawody wewnątrz danego państwa, czyli rozgrywki ligowe. W każdym państwie obowiązuje inny podział na ligi oraz na grupy. Natomiast drugą kategorię stanowią zawody międzynarodowe. Zalicza się do nich np. Ligę Mistrzów i Puchar UEFA.

Zwycięzców zawodów w piłkę nożną można wyłonić na dwa sposoby. Pierwszy to system ligowy: każdy gra mecz z każdym, a za wygraną przyznawana jest pewna liczba punktów, za remis inna liczba punktów, natomiast za przegraną nie dostaje się punktów. Wygrywa ta drużyna, która zdobędzie najwięcej punktów. Jeżeli dwie drużyny będą miały tyle samo punktów, to o zwycięstwie decyduje np. ilość strzelonych goli albo różnica pomiędzy strzelonymi i straconymi bramkami. Natomiast system pucharowy wygląda nieco inaczej: z dwóch drużyn grających w meczu przegrani odpadają, a zwycięzcy grają dalej w następnej fazie rozgrywek.